Η σφυριχτή γλώσσα της Αντιάς

Είναι ήδη νύχτα. Οι τελευταίες ακτίδες φωτός είχαν χαθεί εδώ και ώρα. Είναι  περασμένα μεσάνυχτα, οι πιο σκοτεινές, στοιχειωμένες ώρες. Η εκκωφαντική σιωπή έχει αρχίσει να γίνεται κάτι περισσότερο από ανησυχητική. Προκαλεί ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορείς να το περιγράψεις, που οξύνει την όραση, κάνει πιο δυνατή την ακοή και βάζει όλες τις αισθήσεις σε συναγερμό, ακόμα και αν γύρω κυριαρχεί το απόλυτο τίποτα.

Η υπερένταση έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος του, ακόμη και απόψε που η κρύα νύχτα του Δεκέμβρη, τον βρήκε να κρύβεται στο παγωμένο φαράγγι του Βανρκ. Το πρώτο σφύριγμα σπάζει τη σιωπή, όπως ένας κεραυνός σκίζει τον νυχτερινό ουρανό. Αναθαρρεί, αλλά παραλίγο να χάσει το βήμα του, δίπλα στον γκρεμό που τον καταπίνει το πυκνό σκοτάδι. Νιώθει μια ανατριχίλα να κατεβαίνει από την κορυφή του κεφαλιού του προς τη σπονδυλική του στήλη και να καταλήγει στο κάτω μέρος των ποδιών του, λες και ο ηλεκτρισμός όλου του κόσμου καραδοκούσε, και τελικά του επιτέθηκε. Δεν πέρασαν παρά λίγα δευτερόλεπτα οπότε η ανατριχίλα έδωσε τη θέση της στο μεγαλύτερο χαμόγελο που σχηματίστηκε στο πρόσωπό του από τη στιγμή που είχε ξεκινήσει αυτή η περιπέτεια.

Ο σφυριχτής είχε φτάσει.